Jury rapport Scriptiekunst.org 2025
October 8, 2025
Met 30 inzendingen bleek 2025 opnieuw een vruchtbaar jaar te zijn. Niet alleen de hoeveelheid, maar ook de kwaliteit van de ingestuurde scripties lag - opnieuw - hoog. Dat is over de jaren heen een opvallende trend: scripties winnende kunstopleidingen worden steeds verscheidener in vorm en structuur, zonder dat de kwaliteit daaronder lijdt. Integendeel zelfs: door een vorm en structuur te kiezen die klopt voor het gekozen onderwerp, winnen de scripties aan diepgang, leesbaarheid en relevantie voor de eigen artistieke praktijk.
Scriptiekunst.org wordt vanaf 2025 georganiseerd vanuit de drie lectoraten binnen de kunsten: ‘Technology Driven Art’, ‘What Art Knows’ en ‘Resilient Design Practice’. Nu die drie lectoraten samen een Werkcentrum gaan vormen, verzameld rond de centrale onderzoeksstrategie ‘thinking with your hands’, leek het ons gepast om de jury te vormen van scriptiekunst.org 2025.
We koppelen de uitreiking scriptiekunst.org 2025 aan onze aanwezigheid op de Dutch Design Week in Eindhoven, tijdens het feestelijk afsluitmoment in Sectie C, op zondag 26 oktober om 14u..
De Jury scriptiekunst.org 2025 bestaat uit Tom Luyten (Resilient Design Practice), Ties van de Werff What Art Knows) en Peter Missotten (Technology Driven Art).
De jury heeft uit de zeer diverse en hoogstaande inzendingen unaniem een duidelijke winnaar gekozen:
* Emily Wermeier (Master Interior Architecture) met ‘Architecture speaks, are you listening? - The influence of sound of the experience of space.’
Daarnaast wil de jury graag drie aanmoedigingsprijzen uitreiken voor drie scripties die - op de meest uiteenlopende wijze - indruk gemaakt hebben op de jury:
Jente Belle Jonkhoff (Bachelor Theater) met ‘careful, she might leak on you’
Nerea Contreras Benito (Master Interior Architecture) met ‘Time and Emptiness in Paused Spaces’
Jakub Skorvaga (iArts) met ‘jakob lotta's notes on love aiDS ; Age Ambiguity and the making of Novena Hopes’
With 30 entries, 2025 proved to be another fruitful year. Not only the quantity, but also the quality of the theses submitted was – once again – high. This has been a striking trend over the years: theses from winning art programs are becoming increasingly diverse in form and structure, without compromising on quality.
On the contrary, by choosing a form and structure that suits the chosen subject, the theses gain depth, readability, and relevance to the students' own artistic practice. Starting in 2025, Scriptiekunst.org will be organized by the three research groups within the arts: “Technology Driven Art,” “What Art Knows,” and “Resilient Design Practice.”
Now that these three research groups are going to form a Work Center, gathered around the central research strategy ‘thinking with your hands’, it seemed appropriate to us, to form the jury for scriptiekunst.org 2025 for once.
We are linking the scriptiekunst.org 2025 award ceremony to our presence at Dutch Design Week in Eindhoven, during the festive closing event in Section C, on Sunday, October 26, at 2 p.m.
The scriptiekunst.org 2025 jury consists of Tom Luyten (Resilient Design Practice), Ties van de Werff (What Art Knows), and Peter Missotten (Technology Driven Art).
From the highly diverse and high-quality submissions, the jury unanimously chose a clear winner:
Emily Wermeier (Master Interior Architecture) with ‘Architecture speaks, are you listening? - The influence of sound on the experience of space’.
In addition, the jury would like to award three incentive prizes for three theses that impressed the jury in very different ways:
Jente Belle Jonkhoff (Bachelor Theater) met ‘careful, she might leak on you’
Nerea Contreras Benito (Master Interior Architecture) met ‘Time and Emptiness in Paused Spaces’
Jakub Skorvaga (iArts) met ‘jakob lotta's notes on love aiDS ; Age Ambiguity and the making of Novena Hopes’
Eerste prijs / First Prize Scriptiekunst 2025 - Emily Wermeier
Architecture Speaks. Are you listening? - The influence of sound of the experience of space.
By reclaiming Geräusche as essential components of space, this research offers a richer architectural language, one that acknowledges sound not as a disturbance or as an afterthought, but as part of spatial experience. It contributes to a broader understanding of architecture as a multisensory discipline and offers a critical rethinking of how we engage with space through sound. This is crucial to overcome the current dominance of the eye and ignorance of sonic consequences in the field of architecture.
Architecture speaks. It is time to listen.
In haar scriptie breekt Emily Wermeier een lans om (interieur)architectuur ook te benaderen vanuit het geluid. Architectuur geeft vorm aan het geluid, net zoals geluid de vorm en aankleding van de ruimte reflecteert. Vanuit haar zeer eigen beleving van ruimtes als klanksculpturen onderzoekt ze op interdisciplinaire wijze de (te) bescheiden rol die geluid bij architecturale ontwerpen wordt toebedeelt. Dat koppelt ze op steeds natuurlijke wijze aan haar eigen beleving van geluid als stoorzender of als echo van de ruimte. De scriptie is uiterst gedegen en in hoge mate relevant voor haar beroepspraktijk. Ze weet relevante theoretische bronnen en voorbeelden uit de praktijk aan mekaar te koppelen. Hier en daar schemert de ‘scriptiestijl’ of format van de opleiding door, maar in deze scriptie helpt het haar om helder, relevant, persoonlijk en gedegen onderzoek, vorm te geven.
In her thesis, Emily Wermeier argues for approaching (interior) architecture from the perspective of sound. Architecture shapes sound, just as sound reflects the shape and decoration of a space. Based on her very personal experience of spaces as sound sculptures, she takes an interdisciplinary approach to investigating the (too) modest role that sound is assigned in architectural design. She links this in a natural way to her own experience of sound as a source of interference or as an echo of the space. The thesis is extremely thorough and highly relevant to her professional practice. She knows how to link relevant theoretical sources and practical examples. Here and there, the ‘thesis style’ or format of the program shines through, but in this thesis it helps her to shape clear, relevant, personal, and thorough research.
Aanmoedigingsprijs / Incentive award - Jente Belle Jonkhoff
careful, she might leak on you
I think of the ‘most kissed girl in the world’. She drowned more than a century ago, in the Seine. Her corpse was fished up, but no one knew who she was, so she became ‘l’Inconnue de la Seine’. Her autopsy was performed by a man. She was sixteen, maybe. Her body didn’t seem bruised or violently damaged. The man was so taken by her beauty, that he had a plaster made of her dead face. The mask was replicated and eventually ended up being the face used for the CPR dummy. For 60 years people put their lips on hers, forcefully putting their weight on her chest and blowing air into her lifeless lungs.
In haar indrukwekkende (en zeer lijvige) scriptie wisselt Jent Belle Jonkhoff beelden van eigen performances en installaties af met associatieve gedachtenstrepen en citaten uit de wereldliteratuur. Zo meandert haar scriptie rond ‘het aangetaste lichaam’. Dat levert tal van boeiende uitgangsposities op die het thema steeds verrassend en persoonlijk belichten. De schrijver benadert haar onderwerp met de nodige afstand in een omsluipende beweging, een beetje zoals een jager haar prooi.
Het beeldmateriaal van het eigen werk is uiterst verzorgd, zeer eigen en nooit vrijblijvend. De talrijke citaten zijn to the point en getuigen van een rijke belezenheid. Ze prikken de lezer om zelf verder te zoeken naar aanknopingspunten. In deze scriptie zijn artistiek werk en onderzoek in een wervelende dans met mekaar verbonden.
In her impressive (and quite bulky) thesis, Jent Belle Jonkhoff alternates images of her own performances and installations with associative thoughts and quotes from world literature. Her thesis meanders around ‘the damaged body’. This results in numerous fascinating starting points that shed surprising and personal light on the theme. The writer approaches her subject with the necessary distance in a creeping movement, a bit like a hunter stalking her prey.
The visual material of her own work is extremely well-crafted, highly personal, and never noncommittal. The numerous quotations are to the point and testify to a rich erudition. They prompt the reader to search for further points of reference. In this thesis, artistic work and research are connected in a dazzling dance.
Aanmoedigingsprijs / Incentive award - Jakub Skorvaga
jakob lotta's notes on love aiDS ; Age Ambiguity and the making of Novena Hopes
The stigma born from HIV/AIDS authored a devastating narrative of contagion, decay, and social death, one that continues to be performed on bodies and in policies, even as medical realities have shifted.
love aiDS, the artistic research anthologies documented in the unpublished “Unabridged Annotations’ and presented derivatively here, scrutinises these enduring scripts.
In zijn scriptie hanteert Jacob Skorvage op virtuoze wijze het activistische jargon om zijn werk theoretisch te kaderen. Het uitgangspunt is uiterst actueel en origineel tegelijkertijd. Hij nestelt zich in de kern van het debat met een zorgvuldig uitgewerkt betoog dat worstelt met de (opgelegde?) vereisten van een traditionele(re) scriptie. Maar in dit werk lijkt die worsteling bij te dragen aan het gevoel van urgentie en persoonlijk belang. Zeker als de scriptie gekoppeld wordt aan het artistieke werk wat online te vinden is, ontstaat een het beeld van eigengereid kunstenaar met een heel eigen signatuur. Niets is belangeloos. Jammer dat de scriptie zelf geen beelden van het artistieke werk aanlevert: dat is aan de lezer.
In his thesis, Jacob Skorvage masterfully employs activist jargon to frame his work theoretically. The starting point is both highly topical and original. He nestles himself at the heart of the debate with a carefully crafted argument that grapples with the (imposed?) requirements of a traditional(er) thesis. But in this work, that struggle seems to contribute to the sense of urgency and personal interest. Certainly when the thesis is linked to the artistic work that can be found online, an image emerges of a headstrong artist with a very distinctive signature. Nothing is gratuitous. It is a pity that the thesis itself does not provide images of the artistic work: that is left to the reader.
Aanmoedigingsprijs / Incentive award - Nerea Contreras Benito
A PAUSE IN THE PROCESS. Time and Emptiness in Paused Spaces
On my hour-long bus journey to school, I made acquaintances through the years with a series of unfinished housing and civil projects. As my school bus drove past the three paused houses, I followed them with my eyes for as long as I could. They were fascinating to me. Something fresh among the ordinary architecture I saw along my route every day. But I would only get a few seconds a day to get to know them. I waited for the next moment I would pass by them, to see how they looked then, on a dark day, under rain, dusk and dawn… With every pass, I noticed how time had stopped for them, how the patina built up slowly.
Vertrekkend vanuit een persoonlijke fascinatie voor onaffe, nutteloze ruimtes bouwt Nerea Contreras Benito zorgvuldig een pleidooi tot voor ruimtes die in ‘pauze’ blijven. Daarbij weet zij behendig the architecturale clichés rond non-spaces te vermijden, en het debat te verrijken met nieuwe, oorspronkelijke inzichten. Dit ijzersterke concept wordt zorgvuldig geïllustreerd met treffende voorbeelden uit de meest diverse bronnen. Om te eindigen in the ‘paused space’ bij uitstek: het bad.
Starting from a personal fascination with unfinished, useless spaces, Nerea Contreras Benito carefully builds a case for spaces that remain in ‘pause’. In doing so, she skillfully avoids the architectural clichés surrounding non-spaces and enriches the debate with new, original insights. This powerful concept is carefully illustrated with striking examples from a wide variety of sources. It concludes in the ‘paused space’ par excellence: the bathtub.